Schilderijen (Panelen)

Materie is al vele jaren bepalend voor het werk van Ageeth Leemkuil. Toch is het boek dat zij in 2002 samenstelde al weer ingehaald door opmerkelijke nieuwe ontwikkelingen. Ze bouwt haar abstracte schilderijen en panelen nog steeds op uit stukken lood, ribkarton, modelleerpasta, zand, papier, verf en ander materiaal. Maar de warme aardetinten die voorheen zo kenmerkend waren, hebben plaatsgemaakt voor witten en grijzen, met hier en daar een enkel zwart detail of een stuk schil van een palmboom dat zijn oorspronkelijke bruine kleur behouden heeft, als een echo van het oudere werk.
Leemkuil heeft de stijl, die zo herkenbaar de hare is, naar een volgend plan getild. Haar werk gaat nog steeds over ruimte, maar die ruimte is weidser geworden en heeft veel minder begrenzingen. Het is niet langer een puur aardse ruimte, maar wordt er een van licht en lucht.

Het werk gaat over dualiteiten en het verbinden van afzonderlijke delen tot een gelaagd geheel. Die gelaagdheid is nu geheimzinniger, want de afzonderlijke delen onderscheiden zich meestal niet meer door kleur en het is niet meer zo duidelijk waar het ene begint en het andere ophoudt.

De tastbaarheid van Leemkuils werk heeft een merkwaardige metamorfose ondergaan. Het kleurrijke werk vroeg onomwonden om aanraking, en die vraag krijgt een nieuwe urgentie omdat je je vingers nu wilt laten bevestigen wat je ziet. Tegelijkertijd word je echter ook weerhouden door de ijle lichtheid van die onbegrensde ruimte - je weet nooit wat je daar tegen zult komen.

Lies Holtrop, Journalist,
Bureau Woordbeeld te Hilversum